اساتید و اذن اجتهاد
سیدابوالقاسم خویی، ضمن آنکه به گفته خویش، از محمدحسین نائینی و محمدحسین اصفهانی بیشترین استعمال علمی را برده و زمانای بی نقص از دانش اصول و برخی کتابهای شرعی را از آنها آموخته، از اساتید دیگری برای مثال روضه خوان الشریعه (درگذشته ۱۳۳۸ق)، مهدی مازندرانی (درگذشته ۱۳۴۲ق) و آقا ضیاء عراقی[۱۲] نیز خاطر تشریفات مشهد نموده است.
برخی دیگر از استادان خویی عبارتند از محمدجواد بلاغی در دانش صحبت، عقاید و تعبیر و تفسیر، سید ابوتراب خوانساری در دانش رجال و درایه، سید ابوالقاسم خوانساری (درگذشت: ۱۳۸۰ق) در دانش ریاضی ها، سید حسین بادکوبهای در فلسفه و عرفان و همینطور سید علی حکم کننده.[۱۳]
سیدابوالقاسم در زمان زمان علم آموزی خویش در حوزه علمیه نجف، با سید محمدهادی میلانی (درگذشته ۱۳۹۵ق)، سید محمدحسین طباطبایی (درگذشته ۱۴۰۲ق)، سید صدرالدین جزایری، علیمحمد بروجردی (درگذشته ۱۳۹۵ق)، سید حسین خادمی و سید محمد حسینی همدانی مباحثه مینموده است.[۱۴]
خویی در سال ۱۳۵۲ق از بخش اعظمی از استادان حوزه علمیه نجف اذن اجتهاد اخذ نموده است؛ محمدحسین نائینی، محمدحسین غروی اصفهانی، آقا ضیاء عراقی، محمدحسین بلاغی، میرزا علی آقا شیرازی، و سید ابوالحسن اصفهانی از این گزارهاند.[۱۵]
مرجعیت
شروع مرجعیت خویی به روشنی معلوم وجود ندارد، ولی بخش اعظمی از منابع، استارت بدون شوخی مرجعیت اورا بعد از درگذشت بروجردی دانسته و تأکید کردهاند که بعد از درگذشت سید محسن طباطبائی حکیم، خویی مخصوصاً در عراق، مرجع بلندتر شناخته می شد[۱۶] و منزلت مرجعیت وی در بین شیعهها کشورایران هم اساسی گزارش گردیده است.[۱۷] خویی، به عنوان مثال مراجعی دانسته گردیده که فی مابین اکثر شیعه ها، اعم از عرب و غیرعرب، نفوذ چشمگیری داشته میباشد.[۱۸]
۱۴ نفر از مجتهدین نجف مثلا صدرا بادکوبهای، سید محمدباقر صدر، سید محمد شیخ، مجتبی لنکرانی، موسی زنجانی، یوسف کربلائی، سید یوسف حکیم، و سید جعفر مرعشی اعلمیت خویی را اعلام کردند.[۱۹] سید موسی صدر از سوی مجلس اعلای اسلامی شیعه ها لبنان، خویی را مرجع اعلم معرفی کرد.[۲۰]
درس دادن
درس دادن خویی در مسجد الخضراء نجف
ابوالقاسم خویی در ضمن علم آموزی در حوزه علمیه نجف، به درس دادن هم درگیر بوده و به نقل از منابع متعدد، هر کتابی را که میآموخته، آن را درس دادن مینموده است.[۲۱]
بعداز درگذشت محمدحسین غروی نائینی و محمدحسین غروی اصفهانی، مجلس درس سید ابوالقاسم خویی و محمدعلی کاظمی خراسانی، از درسهای اساسی نجف گزارش گردیده و بر این شالوده، بعداز درگذشت کاظمی خراسانی، مجلس درس خویی، از مجالس دارای اسم و رسم حوزه درسی نجف معرفی شدهاست.[۲۲] چنانکه خویی در معاشطومار خودنوشت آورده، در علاوه بر سالهای وقت گیر درس دادن، جز در روزهای بیماری و هجرت، هیچگاه دست از یاد دادن شاگردان خود نکشیده میباشد.[۲۳] وی در کل ۷۰ سال به درس دادن دروس سطح و بیرون در حوزه نجف پرداخته و مطابق منابع، مجاورت پنجاه سال، مجلس درسی اسمآوری در حوزه علمیه نجف را ذمه دار بوده و طلابی از جمهوری اسلامی ایران، هند، افغانستان، پاکستان، عراق، لبنان و بعضی کشورهای دیگر، در درس وی حاضر میگردیدهاند.[۲۴]
خویی، یک زمان بدون نقص درس بیرون فقه و شش عصر درس بیرون اصول فقه را به شاگردان خویش یاد دادن بخشید. وی همینطور در یک زمان کوتاه به درس دادن تعبیر و تفسیر قرآن پرداخت.[۲۵]
اساتید و اذن اجتهاد
سیدابوالقاسم خویی، ضمن آنکه به گفته خویش، از محمدحسین نائینی و محمدحسین اصفهانی بیشترین استعمال علمی را برده و زمانای بی نقص از دانش اصول و برخی کتابهای شرعی را از آنها آموخته، از اساتید دیگری برای مثال روضه خوان الشریعه (درگذشته ۱۳۳۸ق)، مهدی مازندرانی (درگذشته ۱۳۴۲ق) و آقا ضیاء عراقی[۱۲] نیز خاطر تشریفات مشهد نموده است.
برخی دیگر از استادان خویی عبارتند از محمدجواد بلاغی در دانش صحبت، عقاید و تعبیر و تفسیر، سید ابوتراب خوانساری در دانش رجال و درایه، سید ابوالقاسم خوانساری (درگذشت: ۱۳۸۰ق) در دانش ریاضی ها، سید حسین بادکوبهای در فلسفه و عرفان و همینطور سید علی حکم کننده.[۱۳]
سیدابوالقاسم در زمان زمان علم آموزی خویش در حوزه علمیه نجف، با سید محمدهادی میلانی (درگذشته ۱۳۹۵ق)، سید محمدحسین طباطبایی (درگذشته ۱۴۰۲ق)، سید صدرالدین جزایری، علیمحمد بروجردی (درگذشته ۱۳۹۵ق)، سید حسین خادمی و سید محمد حسینی همدانی مباحثه مینموده است.[۱۴]
خویی در سال ۱۳۵۲ق از بخش اعظمی از استادان حوزه علمیه نجف اذن اجتهاد اخذ نموده است؛ محمدحسین نائینی، محمدحسین غروی اصفهانی، آقا ضیاء عراقی، محمدحسین بلاغی، میرزا علی آقا شیرازی، و سید ابوالحسن اصفهانی از این گزارهاند.[۱۵]
مرجعیت
شروع مرجعیت خویی به روشنی معلوم وجود ندارد، ولی بخش اعظمی از منابع، استارت بدون شوخی مرجعیت اورا بعد از درگذشت بروجردی دانسته و تأکید کردهاند که بعد از درگذشت سید محسن طباطبائی حکیم، خویی مخصوصاً در عراق، مرجع بلندتر شناخته می شد[۱۶] و منزلت مرجعیت وی در بین شیعهها کشورایران هم اساسی گزارش گردیده است.[۱۷] خویی، به عنوان مثال مراجعی دانسته گردیده که فی مابین اکثر شیعه ها، اعم از عرب و غیرعرب، نفوذ چشمگیری داشته میباشد.[۱۸]
۱۴ نفر از مجتهدین نجف مثلا صدرا بادکوبهای، سید محمدباقر صدر، سید محمد شیخ، مجتبی لنکرانی، موسی زنجانی، یوسف کربلائی، سید یوسف حکیم، و سید جعفر مرعشی اعلمیت خویی را اعلام کردند.[۱۹] سید موسی صدر از سوی مجلس اعلای اسلامی شیعه ها لبنان، خویی را مرجع اعلم معرفی کرد.[۲۰]
درس دادن
درس دادن خویی در مسجد الخضراء نجف
ابوالقاسم خویی در ضمن علم آموزی در حوزه علمیه نجف، به درس دادن هم درگیر بوده و به نقل از منابع متعدد، هر کتابی را که میآموخته، آن را درس دادن مینموده است.[۲۱]
بعداز درگذشت محمدحسین غروی نائینی و محمدحسین غروی اصفهانی، مجلس درس سید ابوالقاسم خویی و محمدعلی کاظمی خراسانی، از درسهای اساسی نجف گزارش گردیده و بر این شالوده، بعداز درگذشت کاظمی خراسانی، مجلس درس خویی، از مجالس دارای اسم و رسم حوزه درسی نجف معرفی شدهاست.[۲۲] چنانکه خویی در معاشطومار خودنوشت آورده، در علاوه بر سالهای وقت گیر درس دادن، جز در روزهای بیماری و هجرت، هیچگاه دست از یاد دادن شاگردان خود نکشیده میباشد.[۲۳] وی در کل ۷۰ سال به درس دادن دروس سطح و بیرون در حوزه نجف پرداخته و مطابق منابع، مجاورت پنجاه سال، مجلس درسی اسمآوری در حوزه علمیه نجف را ذمه دار بوده و طلابی از جمهوری اسلامی ایران، هند، افغانستان، پاکستان، عراق، لبنان و بعضی کشورهای دیگر، در درس وی حاضر میگردیدهاند.[۲۴]
خویی، یک زمان بدون نقص درس بیرون فقه و شش عصر درس بیرون اصول فقه را به شاگردان خویش یاد دادن بخشید. وی همینطور در یک زمان کوتاه به درس دادن تعبیر و تفسیر قرآن پرداخت.[۲۵]
تشریفات عروسی اقتصادی و مقرونبهصرفه در مشهد – کیفیت با بودجه محدود