آقا نجفی قوچانی
سید محمدحسن حسینی (۱۲۹۵-۱۳۶۳ق) دارای شهرت به آقا نجفی قوچانی، از عالمان و فقیهان قرن چهاردهم قمری. وی مولف کتابهای سیاحت غرب و سیاحت شرق میباشد. محمدحسن از شاگردان میرزا جهانگیر خان قشقائی و آخوند خراسانی بوده و در سن ۳۰ سالگی به جايگاه اجتهاد تشریفات مشهد رسید.
او بعد از بیست سال معاش در نجف به کشور ایران رجوع و برگشت و بعد از آن تا هنگام مرگ در سال ۱۳۶۳ق در قوچان، به درس دادن، موعظه پرداخته و در دغدغهها از عموم دفاع میکرد و با آن که در هنگام مرگ در حوزه قوچان و حتی برخی شهرستانهای دور و اطراف نفوذ معنوی داشت، از فرآورده عالم چیزی نداشت.
تفصیل دعای صباح، تفصیل و ترجمه رساله تُفّاحیه و لبه بر کفایه الاصول برای مثال تألیفات او میباشد.
معاشطومار
سید محمدحسن در ۱۲۹۵ق در روستای خسرویه از توابع قوچان دیده به جهان گشود و در شب آدینه ۲۶ ربیعالثانی ۱۳۶۳ق/۲۰ آوریل ۱۹۴۴م/۱۳۲۳ش در ۶۸ سالگی در قوچان درگذشت و در حسینیه خویش در قوچان به خاک ودیعت شد.[۱]
سید محمد بابا آقا نجفی کشاورز بوده و سواد مقدماتی داشته، اما عشق و علاقهمند به علم آموزی فرزندش بوده و مقدمات این شغل را از سنین کودکی و از به عبارتی مدرسه روستای خروه آماده کرد، به گونه ای که آقا نجفی پیش از هفت سالگی قرآن را نزد بابا ختم کرد. بابا سید محمدحسن آقا نجفی عجملهجه و مادرش کرد بود و زلال اسم داشته میباشد. پدربزرگ آقا نجفی نیز سید جواد اسم داشت و همین، انگیزه گزینش خاندان جوادی و جوادی مقدم به وسیله برخی فرزندان اوست.[۲]
آقا نجفی در کودکی بیمار و رنجور بوده، اما از به عبارتی کودکی ضمن علماندوزی، کارهایی مثل نهالکاری، درودگری و پشتهکشی و آبیاری مینموده است. وی در مدتی کوتاه دروس فارسی و عربی مرسوم و مقدمات آن فرصت را در مدرسهمنزل روستا به اتمام رساند. وی در مدرسه، جزواتی از قرآن مجید و پاره ای هراسّل و نصاب و اکانت جُمَل و اعداد هندسی را نیز خواند.
انصراف از علم آموزی
آقانجفی عملکرد کرد به پدرش بقبولاند که همین مقدار علم آموزی برای وی کافی میباشد و برای ثابت لحاظ خویش به شعری از روضه خوان بهائی از کتاب نان و حلوا استناد کرد که «دانش قانونی رمز به رمز قیل میباشد و قال/خیر از وی کیفیتی نتایج خیر جنس».
ولی پدرش علاوه بر پند وی با این ذکر که : الناس موتی و أهل العلم أحیاء اورا در حالی که ۱۳ سال داشت، وادار به ادامه علم آموزی و روانه شهر قوچان کرد.[۳]
همسر و فرزندان
آقا نجفی دوبار تزویج کرد. در ۱۶ رمضان سال ۱۳۲۵ق با دختری منسوب به یک کدام از خانوادههای اهل ایران مقیم کربلا به اسم سکینه بیگم وصلت کرد[۴] و از او در عراق دارنده چهار دختر و یک پسر شد. دو دختر و پسر آقا نجفی در عراق وفات یافتند که در وادی السلام دفن شدند و دو دختر دیگر را که دو قلو بودند با خویش به جمهوری اسلامی ایران آورد. او در سال ۱۳۱۸ش، دو سال بعد از فوت همسرش، وصلت دوباره کرد و از همسر دوم خویش به اسم فاطمه بیگم دارنده دو پسر به اسمهای علی و مهدی شد.[۵]
زیست علمی
آقا نجفی در ۱۳ سالگی از خسرویه به قوچان رفت و بعداز سه سال علم آموزی در قوچان، پیاده از رویه سبزوار و نیشابور به مشهد رفت.[۶] و در مکتب دو درب و پریزاد[۷] ادبیات و سطح را تا ضوابط فرا گرفت.
در سال ۱۳۱۳ق (۱۸۹۵م) در سن ۱۹ سالگی همپا یک کدام از همدرسانش پیاده از روش طبس و بیابان به یزد و از آنجا به اصفهان رفت و در مسجد «عربون» مستقر شوید. در اصفهان منظومه حاج ملاهادی سبزواری را نزد آخوند کاشی، رسائل را نزد عبدالکریم گزی و حکمت را نزد میرزا جهانگیرخان قشقایی یادگرفت.[۸] گاهی نیز در درس فقه و بیرون محمد تقی آقا نجفی اصفهانی حاضر می شد.
تحصیلات آقا نجفی قوچانی در مشهد و اصفهان با دشواری بسیار یاور بود، چنان که گاه مجبور میشد برای گذران معاش عمل نماید و یا این که بعضی از کتابهای خویش را به بهای اندک بفروشد.
آقا نجفی قوچانی
سید محمدحسن حسینی (۱۲۹۵-۱۳۶۳ق) دارای شهرت به آقا نجفی قوچانی، از عالمان و فقیهان قرن چهاردهم قمری. وی مولف کتابهای سیاحت غرب و سیاحت شرق میباشد. محمدحسن از شاگردان میرزا جهانگیر خان قشقائی و آخوند خراسانی بوده و در سن ۳۰ سالگی به جايگاه اجتهاد تشریفات مشهد رسید.
او بعد از بیست سال معاش در نجف به کشور ایران رجوع و برگشت و بعد از آن تا هنگام مرگ در سال ۱۳۶۳ق در قوچان، به درس دادن، موعظه پرداخته و در دغدغهها از عموم دفاع میکرد و با آن که در هنگام مرگ در حوزه قوچان و حتی برخی شهرستانهای دور و اطراف نفوذ معنوی داشت، از فرآورده عالم چیزی نداشت.
تفصیل دعای صباح، تفصیل و ترجمه رساله تُفّاحیه و لبه بر کفایه الاصول برای مثال تألیفات او میباشد.
معاشطومار
سید محمدحسن در ۱۲۹۵ق در روستای خسرویه از توابع قوچان دیده به جهان گشود و در شب آدینه ۲۶ ربیعالثانی ۱۳۶۳ق/۲۰ آوریل ۱۹۴۴م/۱۳۲۳ش در ۶۸ سالگی در قوچان درگذشت و در حسینیه خویش در قوچان به خاک ودیعت شد.[۱]
سید محمد بابا آقا نجفی کشاورز بوده و سواد مقدماتی داشته، اما عشق و علاقهمند به علم آموزی فرزندش بوده و مقدمات این شغل را از سنین کودکی و از به عبارتی مدرسه روستای خروه آماده کرد، به گونه ای که آقا نجفی پیش از هفت سالگی قرآن را نزد بابا ختم کرد. بابا سید محمدحسن آقا نجفی عجملهجه و مادرش کرد بود و زلال اسم داشته میباشد. پدربزرگ آقا نجفی نیز سید جواد اسم داشت و همین، انگیزه گزینش خاندان جوادی و جوادی مقدم به وسیله برخی فرزندان اوست.[۲]
آقا نجفی در کودکی بیمار و رنجور بوده، اما از به عبارتی کودکی ضمن علماندوزی، کارهایی مثل نهالکاری، درودگری و پشتهکشی و آبیاری مینموده است. وی در مدتی کوتاه دروس فارسی و عربی مرسوم و مقدمات آن فرصت را در مدرسهمنزل روستا به اتمام رساند. وی در مدرسه، جزواتی از قرآن مجید و پاره ای هراسّل و نصاب و اکانت جُمَل و اعداد هندسی را نیز خواند.
انصراف از علم آموزی
آقانجفی عملکرد کرد به پدرش بقبولاند که همین مقدار علم آموزی برای وی کافی میباشد و برای ثابت لحاظ خویش به شعری از روضه خوان بهائی از کتاب نان و حلوا استناد کرد که «دانش قانونی رمز به رمز قیل میباشد و قال/خیر از وی کیفیتی نتایج خیر جنس».
ولی پدرش علاوه بر پند وی با این ذکر که : الناس موتی و أهل العلم أحیاء اورا در حالی که ۱۳ سال داشت، وادار به ادامه علم آموزی و روانه شهر قوچان کرد.[۳]
همسر و فرزندان
آقا نجفی دوبار تزویج کرد. در ۱۶ رمضان سال ۱۳۲۵ق با دختری منسوب به یک کدام از خانوادههای اهل ایران مقیم کربلا به اسم سکینه بیگم وصلت کرد[۴] و از او در عراق دارنده چهار دختر و یک پسر شد. دو دختر و پسر آقا نجفی در عراق وفات یافتند که در وادی السلام دفن شدند و دو دختر دیگر را که دو قلو بودند با خویش به جمهوری اسلامی ایران آورد. او در سال ۱۳۱۸ش، دو سال بعد از فوت همسرش، وصلت دوباره کرد و از همسر دوم خویش به اسم فاطمه بیگم دارنده دو پسر به اسمهای علی و مهدی شد.[۵]
زیست علمی
آقا نجفی در ۱۳ سالگی از خسرویه به قوچان رفت و بعداز سه سال علم آموزی در قوچان، پیاده از رویه سبزوار و نیشابور به مشهد رفت.[۶] و در مکتب دو درب و پریزاد[۷] ادبیات و سطح را تا ضوابط فرا گرفت.
در سال ۱۳۱۳ق (۱۸۹۵م) در سن ۱۹ سالگی همپا یک کدام از همدرسانش پیاده از روش طبس و بیابان به یزد و از آنجا به اصفهان رفت و در مسجد «عربون» مستقر شوید. در اصفهان منظومه حاج ملاهادی سبزواری را نزد آخوند کاشی، رسائل را نزد عبدالکریم گزی و حکمت را نزد میرزا جهانگیرخان قشقایی یادگرفت.[۸] گاهی نیز در درس فقه و بیرون محمد تقی آقا نجفی اصفهانی حاضر می شد.
تحصیلات آقا نجفی قوچانی در مشهد و اصفهان با دشواری بسیار یاور بود، چنان که گاه مجبور میشد برای گذران معاش عمل نماید و یا این که بعضی از کتابهای خویش را به بهای اندک بفروشد.
تشریفات عروسی اقتصادی و مقرونبهصرفه در مشهد – کیفیت با بودجه محدود