???? ???? ???????

تقسیم فلسطین به دو مرزوبوم
در ۷ آذر ۱۳۲۶/۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع همگانی سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای دایر بر تقسیم فلسطین به دو مرز و بوم عربی و یهودی که از روش اتحادیه‌ای اقتصادی وحدت یافته باشند، ثبت کرد. درین قطعنامه بیت المقدس به طور مرکزی فی مابین المللی و غیرنظامی در لحاظ دریافت شد که از سوی کارگزاری شورای قیمومت سازمان ملل متحد اداره می شود[۸۱]. این در حالی بود که شغل‌های تروریستی تیم‌های صهیونیست شدت یافته بود. برای مثال در فروددین ماه ۱۳۲۷/ آوریل ۱۹۴۸ سازمان تروریستی «ایرگون» در روستای دیریاسین، در اطراف بیت المقدس، خردسالان و زنان را قتل عام کرد. در ۲۴ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷/۱۴ مه ۱۹۴۸، بن گوریون، تحت عنوان در آغاز وزیر، تشکیل رژیم صهیونیستی اسرائیل را تشریفات مشهد بیان کرد.[۸۲]

اشغال بوسیله اسرائیلی‌ها
با نقطه پايان یافتن نظام قیمومت (۲۵ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷/ ۱۵ مه ۱۹۴۸) پیکار فلسطین را دربرگرفت و اسرائیل نصیب غربی شهر بیت المقدس را به اشغال خویش درآورد؛ در حالی که اردن نصیب شرقی شهر، مشمول شهر محدود سابق، را در تصرف داشت[۸۳]. در بهمن ۱۳۲۸/ ژانویة ۱۹۵۰، رژیم صهیونیستی پایتخت خویش را به بیت المقدس غربی جابجایی بخشید و در قسمت غربی آن کارگزاری‌های حکومتی تأسیس کرد.[۸۴] تا ۱۳۴۶ش /۱۹۶۷ بیت المقدس عملاً وضعی نامتعادل داشت، لیکن به دلیل حاکمیت سیاسی، تابعی از دولت اردن به شمار می‌آمد[۸۵].

به‌دنبال نبرد شش روزه در خرداد ماه ۱۳۴۶ش/ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل قسمت شرقی شهر را نیز در ۱۵ خرداد ماه/ ۵ ژوئن به اشغال خویش درآورد. با اشغال بی نقص این شهر، فصل جدیدی در تاریخ آن باز شد؛ در ۶ مرداد/ ۲۸ ژوئیه به عبارتی سال رژیم صهیونیستی به رهبری معراخ، اول قدم سلطه بر این شهر را برداشت و با صدور اعلامیه‌ای در به عبارتی سال، که به «ضابطه قضا» معروف شد، حدود هفتادهزار هکتار از زمین ها دور و بر قدس را تصاحب کرد و در ۲۷ مرداد/ ۱۸ اوت عملیات تسریع اسکان و منزل سازی به شهرداری قدس سپردن شد. اول طرح شهرک سازی قدس 1‌سال بعد از اشغال آن ارائه شد. در‌این طرح، سیاست لینک و پیوند دادن بین نقاط مسکونی یهودی و جداسازی واحدهای مسکونی اعراب و ساخت و ساز حصار در حوالی شهر از روش شهرک سازی، درنظر گرفته گردیده بود. طرح‌های آینده نیز بر ارتقا یهودیان در قدس شرقی متمرکز بود[۸۶]. در حالی که هنگام خروج دولت عثمانی از بیت المقدس صرفا ۴۷ محله یهودی نشین با حدود دوازده هزار بدن بومی وجود داشت، در ۱۳۴۳ش /۱۹۶۴ شمار محله‌های یهودی نشین به ۷۲۴ رسید[۸۷].

شهرک‌سازی یهودیان
در ۱۳۷۰ش /۱۹۹۱، با توصیه دو کمپانی اسرائیلی به وزیر مالیه رژیم صهیونیستی، سیاست مصادره زمین ها برای یهودی کردن بیت المقدس استارت شد[۸۸]. شهرک سازی و اسکان یهودیان در بیت المقدس طی مذاکرات صلح نیز ادامه یافت. در تیر ۱۳۷۱/ ژوئیة ۱۹۹۳ تعداد ساکنان شهرک‌های یهودی در قدس شرقی به ۱۶۰ هزار بدن ارتقاء یافت که در هشت حیطه معاش می‌کردند. در همین هم اکنون تعداد فلسطینیان ۱۵۵ هزار بدن بود؛ به عبارت دیگر برای اولیه توشه یهودیان در‌این شهر اکثریت یافتند[۸۹].

اجرای سیاست شهرک سازی در جبل ابوغُنَیم نیز، که از التفات راهبردی ارتباطی میان نصیب شرقی و بقیه نواحی مسلمان نشین شامل است، با غرض جدا رابطه این شهر با بخشها الخلیل و بیت لحم شکل می گیرد تا قضیه انزوای بیشتر فلسطینیان بومی شهر را آماده سازد[۹۰]. براساس یک برآورد آماری، کلیه ساله در قبال اذن تاسیس ۲۱۷۰ بنای مسکونی به یهودیان مهاجر، صرفا اذن تشکیل داد ۲۳۰ سازه به فلسطینی‌های بیت المقدس داده میشود[۹۱].

دسته این سیاست‌ها، بافت جمعیتی شهر را در گیر تغییر تحول و تحول کرده و مورد تطهیر تدریجی قومی را در بیت المقدس مهیا آورده میباشد. مقامات اسرائیلی صرفنظر از مصادره زمین ها، تولید شهرک‌ها و اقدامات تشویقی برای هجرت یهودیان مانند برقراری معافیت مالیاتی و عوارض شهری، اقدامات دیگری زیرا جلوگیری کردن از ترمیم و بازسازی ابنیه و منازل مسلمان ها، اجبار مالیات‌های هنگفت و دریافت ورقه ها نام‌و‌نشان را نیز درپیش گرفته‌اند[۹۲]. بعد از آنکه مجلس اسرائیل به طور رسمیً بیت المقدس را پایتخت اظهار کرد، شورای امنیت سازمان ملل در ۱۳۵۹ش /۱۹۸۰ این مبادرت اسرائیل را محکوم کرد و از دولت‌هایی که دفترها نمایندگی سیاسی خویش را به بیت المقدس منتقل کرده بودند خواست تا آنان‌را به تل آویو بازگردانند. درین دربین بعضی دولت‌ها برای مثال امریکا با این درخواست مخالفت کردند. در سال‌های اخیر، بعضا کشورهای مسلمان، برای بازپس گیری بیت المقدس، سعی‌هایی کرده‌اند[۹۳].

تقسیم فلسطین به دو مرزوبوم
در ۷ آذر ۱۳۲۶/۲۹ نوامبر ۱۹۴۷، مجمع همگانی سازمان ملل متحد قطعنامه‌ای دایر بر تقسیم فلسطین به دو مرز و بوم عربی و یهودی که از روش اتحادیه‌ای اقتصادی وحدت یافته باشند، ثبت کرد. درین قطعنامه بیت المقدس به طور مرکزی فی مابین المللی و غیرنظامی در لحاظ دریافت شد که از سوی کارگزاری شورای قیمومت سازمان ملل متحد اداره می شود[۸۱]. این در حالی بود که شغل‌های تروریستی تیم‌های صهیونیست شدت یافته بود. برای مثال در فروددین ماه ۱۳۲۷/ آوریل ۱۹۴۸ سازمان تروریستی «ایرگون» در روستای دیریاسین، در اطراف بیت المقدس، خردسالان و زنان را قتل عام کرد. در ۲۴ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷/۱۴ مه ۱۹۴۸، بن گوریون، تحت عنوان در آغاز وزیر، تشکیل رژیم صهیونیستی اسرائیل را تشریفات مشهد بیان کرد.[۸۲]

اشغال بوسیله اسرائیلی‌ها
با نقطه پايان یافتن نظام قیمومت (۲۵ اردیبهشت ماه ۱۳۲۷/ ۱۵ مه ۱۹۴۸) پیکار فلسطین را دربرگرفت و اسرائیل نصیب غربی شهر بیت المقدس را به اشغال خویش درآورد؛ در حالی که اردن نصیب شرقی شهر، مشمول شهر محدود سابق، را در تصرف داشت[۸۳]. در بهمن ۱۳۲۸/ ژانویة ۱۹۵۰، رژیم صهیونیستی پایتخت خویش را به بیت المقدس غربی جابجایی بخشید و در قسمت غربی آن کارگزاری‌های حکومتی تأسیس کرد.[۸۴] تا ۱۳۴۶ش /۱۹۶۷ بیت المقدس عملاً وضعی نامتعادل داشت، لیکن به دلیل حاکمیت سیاسی، تابعی از دولت اردن به شمار می‌آمد[۸۵].

به‌دنبال نبرد شش روزه در خرداد ماه ۱۳۴۶ش/ژوئن ۱۹۶۷، اسرائیل قسمت شرقی شهر را نیز در ۱۵ خرداد ماه/ ۵ ژوئن به اشغال خویش درآورد. با اشغال بی نقص این شهر، فصل جدیدی در تاریخ آن باز شد؛ در ۶ مرداد/ ۲۸ ژوئیه به عبارتی سال رژیم صهیونیستی به رهبری معراخ، اول قدم سلطه بر این شهر را برداشت و با صدور اعلامیه‌ای در به عبارتی سال، که به «ضابطه قضا» معروف شد، حدود هفتادهزار هکتار از زمین ها دور و بر قدس را تصاحب کرد و در ۲۷ مرداد/ ۱۸ اوت عملیات تسریع اسکان و منزل سازی به شهرداری قدس سپردن شد. اول طرح شهرک سازی قدس 1‌سال بعد از اشغال آن ارائه شد. در‌این طرح، سیاست لینک و پیوند دادن بین نقاط مسکونی یهودی و جداسازی واحدهای مسکونی اعراب و ساخت و ساز حصار در حوالی شهر از روش شهرک سازی، درنظر گرفته گردیده بود. طرح‌های آینده نیز بر ارتقا یهودیان در قدس شرقی متمرکز بود[۸۶]. در حالی که هنگام خروج دولت عثمانی از بیت المقدس صرفا ۴۷ محله یهودی نشین با حدود دوازده هزار بدن بومی وجود داشت، در ۱۳۴۳ش /۱۹۶۴ شمار محله‌های یهودی نشین به ۷۲۴ رسید[۸۷].

شهرک‌سازی یهودیان
در ۱۳۷۰ش /۱۹۹۱، با توصیه دو کمپانی اسرائیلی به وزیر مالیه رژیم صهیونیستی، سیاست مصادره زمین ها برای یهودی کردن بیت المقدس استارت شد[۸۸]. شهرک سازی و اسکان یهودیان در بیت المقدس طی مذاکرات صلح نیز ادامه یافت. در تیر ۱۳۷۱/ ژوئیة ۱۹۹۳ تعداد ساکنان شهرک‌های یهودی در قدس شرقی به ۱۶۰ هزار بدن ارتقاء یافت که در هشت حیطه معاش می‌کردند. در همین هم اکنون تعداد فلسطینیان ۱۵۵ هزار بدن بود؛ به عبارت دیگر برای اولیه توشه یهودیان در‌این شهر اکثریت یافتند[۸۹].

اجرای سیاست شهرک سازی در جبل ابوغُنَیم نیز، که از التفات راهبردی ارتباطی میان نصیب شرقی و بقیه نواحی مسلمان نشین شامل است، با غرض جدا رابطه این شهر با بخشها الخلیل و بیت لحم شکل می گیرد تا قضیه انزوای بیشتر فلسطینیان بومی شهر را آماده سازد[۹۰]. براساس یک برآورد آماری، کلیه ساله در قبال اذن تاسیس ۲۱۷۰ بنای مسکونی به یهودیان مهاجر، صرفا اذن تشکیل داد ۲۳۰ سازه به فلسطینی‌های بیت المقدس داده میشود[۹۱].

دسته این سیاست‌ها، بافت جمعیتی شهر را در گیر تغییر تحول و تحول کرده و مورد تطهیر تدریجی قومی را در بیت المقدس مهیا آورده میباشد. مقامات اسرائیلی صرفنظر از مصادره زمین ها، تولید شهرک‌ها و اقدامات تشویقی برای هجرت یهودیان مانند برقراری معافیت مالیاتی و عوارض شهری، اقدامات دیگری زیرا جلوگیری کردن از ترمیم و بازسازی ابنیه و منازل مسلمان ها، اجبار مالیات‌های هنگفت و دریافت ورقه ها نام‌و‌نشان را نیز درپیش گرفته‌اند[۹۲]. بعد از آنکه مجلس اسرائیل به طور رسمیً بیت المقدس را پایتخت اظهار کرد، شورای امنیت سازمان ملل در ۱۳۵۹ش /۱۹۸۰ این مبادرت اسرائیل را محکوم کرد و از دولت‌هایی که دفترها نمایندگی سیاسی خویش را به بیت المقدس منتقل کرده بودند خواست تا آنان‌را به تل آویو بازگردانند. درین دربین بعضی دولت‌ها برای مثال امریکا با این درخواست مخالفت کردند. در سال‌های اخیر، بعضا کشورهای مسلمان، برای بازپس گیری بیت المقدس، سعی‌هایی کرده‌اند[۹۳].