???? ???? ???????

باورهای اسماعیلیان
خدا
صفات پروردگار: به دلیل اتهام کفری که به خیال و خاطر اعتقاد و باور اسماعیلیان به قدمای سبعه به آن‌ها زده میشد، آن‌ها هرگونه صفت از آفریدگار را انکار کرده‌اند. درین راستا هرگونه حد و تعریف‌و‌تمجید و صفت، شکل، ماهیت و حتی وجود را به‌این معنا که یک صفت باشد از پروردگار نفی تشریفات مشهد می‌نمایند.[۱۶]
خالقیت: آن ها مغایر اخوان الصفا که وجود موجودات را از روش سود می‌دانستند، در آفرینش موجودات معتقد به خلاقیت بودند.[۱۷]
نبوت
ارتباط فرستاده و وصی: به اعتقاد و باور اسماعیلیان:
بر روی زمین، یک ناطق وجود داراست که وی پیامبری دارنده شریعت میباشد.
هر ناطقی، یک وصی داراست که وی امامی میباشد که وارث بلافصل آن رسول میباشد و بنیاد و محور امامت و اول امام هر بعدازظهر میباشد. وی امین سر نبوت بوده و ملزم به تاویل میباشد.
ضمن این، یک امام نیز وجود دارااست که وارث امام محور میباشد. وظیفه وی، تعادل در میان ظواهر و داخل میباشد.
ادوار نبوت: ادوار نبوت، از هفت بدور تشکیل میگردد. هر مرحله از زمان نبوت، بوسیله یک ناطق و یک وصی بهره‌برداری می‌گردد و یک یا این که یکسری تیم هفت‌گانه از امامان، جانشین آن‌ها میگردند. واپسین امام(یعنی قائم)، عصر گذشته را به نقطه پايان می رساند و همین امام، امام مقیم میباشد که فرستاده تازه را برمی‌انگیزد تا زمان نو نبوت استارت گردد. ادوار پیامبران اولوالعزم به ترتیب عبارت میباشد از:
بشر که امام دورانش شیث بود.
نوح که امام دورانش، سام بود.
ابراهیم که امام دورانش اسماعیل بود.
موسی که امام دورانش هارون بود.
عیسی که امام دورانش شمعون بود.
محمد که امام دورانش علی بود.[۱۸]
پیامبران اولوالعزم: اسماعیلیان تعداد پیامبران اولوالعزم را شش نفر دانسته و برای هر پیامبر یک وصی (امام) قائلند.[۱۹] پیامبران ناطق یا این که اولوالعزم در حیث آن ها، انسان، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد(ص) می‌باشند و هرمورد دارنده وصی‌ای میباشند.
خاتمیت: اسماعیلیان، مانند بقیه شیعه‌ها، به خاتمیت در پیامبری اعتقاددارند.
مراتب امامت
از دید اسماعیلیان، امامت دارنده چهار یا این که پنج رتبه میباشد.

امامِ مُقیم: کسی میباشد که نبی ناطق را برمی‌انگیزد و این بهتر‌ترین مرتبه امامت میباشد. به وی رَبُّ الوقت و نیز صاحِبُ العصر نیز گفته می گردد.
امامِ پایه: وی یاروهمدم و امین نبی ناطق، وصی و جانشین اوست. سلسله امامانِ ساکن در نسل وی تداوم می یابد. وی همینطور مسئول کارهاِ دعوتِ باطنی میباشد و سرسلسله اشخاصی میباشد که باخبر به تأویل و علم ها الهی می باشند.
امام مُتِم: کسی میباشد که در انتهای عصر،‌ رسالت را ادا می‌نماید. وی هفتمی امام از هر عصر میباشد و توان و قابلیت و امکان‌های وی به‌اندازه مجموع امامان زمان میباشد. وجود وی مشابه وجود پیامبر ناطق میباشد، به همین جهت به وی ناطق الدّور نیز گفته میگردد.
امام مُستَقَر: کسی میباشد که از آحاد امتیازهای امامت برخوردار‌است و حق داراست که امامت را به فرزندان و جانشینان خویش واگذارد.
امام مُستودَع: کسی میباشد که به نیابت از امام بومی، به جاری ساختن کارها امامت می پردازد و حق گزینش امام آن‌گاه را ندارد. او را نائب الامام نیز میگویند. وی پسر امام و مهمترین فرزندان وی و عالم به کلیه اسرار امامت و وسیع ترین اهل مجال خویش میباشد. با این حالا اورا حقی بر فرزندانش وجود ندارد و امامت در نزد وی امانت میباشد.[۲۰]
ادوار امامت
عصر نخستین امامت: این عصر از هبوط بشر آغاز و تا گردباد نوح ادامه می یابد. دوران این زمان، ۲۸۰۰ سال و ۴ ماه و ۱۵ روز نام برده میباشد.

باورهای اسماعیلیان
خدا
صفات پروردگار: به دلیل اتهام کفری که به خیال و خاطر اعتقاد و باور اسماعیلیان به قدمای سبعه به آن‌ها زده میشد، آن‌ها هرگونه صفت از آفریدگار را انکار کرده‌اند. درین راستا هرگونه حد و تعریف‌و‌تمجید و صفت، شکل، ماهیت و حتی وجود را به‌این معنا که یک صفت باشد از پروردگار نفی تشریفات مشهد می‌نمایند.[۱۶]
خالقیت: آن ها مغایر اخوان الصفا که وجود موجودات را از روش سود می‌دانستند، در آفرینش موجودات معتقد به خلاقیت بودند.[۱۷]
نبوت
ارتباط فرستاده و وصی: به اعتقاد و باور اسماعیلیان:
بر روی زمین، یک ناطق وجود داراست که وی پیامبری دارنده شریعت میباشد.
هر ناطقی، یک وصی داراست که وی امامی میباشد که وارث بلافصل آن رسول میباشد و بنیاد و محور امامت و اول امام هر بعدازظهر میباشد. وی امین سر نبوت بوده و ملزم به تاویل میباشد.
ضمن این، یک امام نیز وجود دارااست که وارث امام محور میباشد. وظیفه وی، تعادل در میان ظواهر و داخل میباشد.
ادوار نبوت: ادوار نبوت، از هفت بدور تشکیل میگردد. هر مرحله از زمان نبوت، بوسیله یک ناطق و یک وصی بهره‌برداری می‌گردد و یک یا این که یکسری تیم هفت‌گانه از امامان، جانشین آن‌ها میگردند. واپسین امام(یعنی قائم)، عصر گذشته را به نقطه پايان می رساند و همین امام، امام مقیم میباشد که فرستاده تازه را برمی‌انگیزد تا زمان نو نبوت استارت گردد. ادوار پیامبران اولوالعزم به ترتیب عبارت میباشد از:
بشر که امام دورانش شیث بود.
نوح که امام دورانش، سام بود.
ابراهیم که امام دورانش اسماعیل بود.
موسی که امام دورانش هارون بود.
عیسی که امام دورانش شمعون بود.
محمد که امام دورانش علی بود.[۱۸]
پیامبران اولوالعزم: اسماعیلیان تعداد پیامبران اولوالعزم را شش نفر دانسته و برای هر پیامبر یک وصی (امام) قائلند.[۱۹] پیامبران ناطق یا این که اولوالعزم در حیث آن ها، انسان، نوح، ابراهیم، موسی، عیسی و محمد(ص) می‌باشند و هرمورد دارنده وصی‌ای میباشند.
خاتمیت: اسماعیلیان، مانند بقیه شیعه‌ها، به خاتمیت در پیامبری اعتقاددارند.
مراتب امامت
از دید اسماعیلیان، امامت دارنده چهار یا این که پنج رتبه میباشد.

امامِ مُقیم: کسی میباشد که نبی ناطق را برمی‌انگیزد و این بهتر‌ترین مرتبه امامت میباشد. به وی رَبُّ الوقت و نیز صاحِبُ العصر نیز گفته می گردد.
امامِ پایه: وی یاروهمدم و امین نبی ناطق، وصی و جانشین اوست. سلسله امامانِ ساکن در نسل وی تداوم می یابد. وی همینطور مسئول کارهاِ دعوتِ باطنی میباشد و سرسلسله اشخاصی میباشد که باخبر به تأویل و علم ها الهی می باشند.
امام مُتِم: کسی میباشد که در انتهای عصر،‌ رسالت را ادا می‌نماید. وی هفتمی امام از هر عصر میباشد و توان و قابلیت و امکان‌های وی به‌اندازه مجموع امامان زمان میباشد. وجود وی مشابه وجود پیامبر ناطق میباشد، به همین جهت به وی ناطق الدّور نیز گفته میگردد.
امام مُستَقَر: کسی میباشد که از آحاد امتیازهای امامت برخوردار‌است و حق داراست که امامت را به فرزندان و جانشینان خویش واگذارد.
امام مُستودَع: کسی میباشد که به نیابت از امام بومی، به جاری ساختن کارها امامت می پردازد و حق گزینش امام آن‌گاه را ندارد. او را نائب الامام نیز میگویند. وی پسر امام و مهمترین فرزندان وی و عالم به کلیه اسرار امامت و وسیع ترین اهل مجال خویش میباشد. با این حالا اورا حقی بر فرزندانش وجود ندارد و امامت در نزد وی امانت میباشد.[۲۰]
ادوار امامت
عصر نخستین امامت: این عصر از هبوط بشر آغاز و تا گردباد نوح ادامه می یابد. دوران این زمان، ۲۸۰۰ سال و ۴ ماه و ۱۵ روز نام برده میباشد.