(۱۳۰۹ق-۱۴۰۵ق) از مراجع پیروی شیعه در قرن چهاردهم قمری. او از شاگردان آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، میرزای نائینی و آقا ضیاء عراقی، و از نادر مراجعی بود که در زمانه مرجعیت خویش در منطقههای علمیه دارای شهرت عدم وجود و پیش از مرجعیت بومی طهران گردیده بود. مرجعیت وی بعداز درگذشت آیت الله بروجردی استارت تشریفات مشهد شد.
خوانساری به پارسایی و بی آلایشزیستی دارای اسم و رسم بود. سیره سیاسی او، دارنده فراز و نشیبی بود که بهتدریج از مخالفت آشکار با سیاستهای رژیم فرمان روا و اعلام مصرح موضع ها خویش، به نوعی احتیاط و میانروی سوق یافت.
نسب و به دنیاآمدن
نوشته ی علمیٔ اساسی: فامیل خوانساری
نسب خوانساری با سی واسطه به امام کاظم(ع) می رسد.[۱] پدرش میرزایوسف و جدش میرزابابا، دانا آئین بودند.[۲] سید احمد در محرم ۱۳۰۹ در خوانسار دیده به جهان گشود.[۳] در سه سالگی پدرش را از دست اعطا کرد و برادرش سید محمدحسن -که او نیز دانا آیین بود- سرپرستی اورا بر ذمه گرفت.
تحصیلات
خوانساری مقدمات علم ها آیین و دروس میانی را در خوانسار، نزد برادرش و سید علی اکبر بیدهندی (همسر خواهرش) فرا گرفت. در ۱۳۲۵ برای ادامه علم آموزی به اصفهان[۴] و آن گاه به نجف،[۵] دزفول،[۶] فرمان روا آباد (اراک)[۷] و قم[۸] رفت و در دروس بیرون فقه و اصول و همینطور دانش رجال، حکمت و دیگر دروس حوزوی بزرگان آن بعدازظهر، کمپانی کرد؛ مثلا:
محمد درستگو معلم اصفهانی
عبدالکریم گزی
محمدعلی تویسرکانی
آخوند خراسانی
سید محمدکاظم طباطبایی یزدی
فتح الله شریعت اصفهانی
محمدحسین نائینی
آقا ضیاء عراقی
ابوتراب خوانساری
محمدرضا مسجد شاهی
محمدرضا معزی دزفولی
عبدالکریم حائری یزدی
علی اکبر حکمی یزدی
میرزا محمدحسن ریاضی
بنابر نقل سید موسی شبیری زنجانی، خوانساری از شایسته ترین شاگردان آقا ضیاء بود[۹] خوانساری در عصر مرجعیت آیت الله حاج آقا حسین بروجردی از معتمدان وی و نیز از مدرسان طراز نخستین حوزه علمیه قم شمرده می شد.[۱۰] او تا ۱۳۷۰ق در قم به درس دادن صحبت، فلسفه، فقه و اصول پرداخت.
حضور در طهران
در سال ۱۳۶۹ هجری قمری که سید یحیی سجادی امام جماعت مسجد سید عزیزالله بنا شده در بازار طهران درگذشت،[۱۱] تجار و بازاریان از آیت الله بروجردی خواستند که فرد باکفایتی را تحت عنوان امام جماعت مسجد معرفی نماید. براین اساس در ۱۳۷۰ق خوانساری به سفارش بروجردی و به پافشاری فراوان عموم به طهران رفت.[۱۲] وی از این سال تا نقطه پايان قدمت درین مسجد به اقامه نماز، درس دادن فقه و اداره کارها فقاهتی پرداخت.[۱۳]
وی در مقطع اقامت در طهران، این مسجد را به محلی برای اقدامات سیاسی و اجتماعی تبدیل نمود. اولی مبادرت اساسی سیاسی وی، صدور اعلامیه مشترکی یاروهمدم با سید محمد بهبهانی علیه لایحه انجمنهای ایالتی ولایتی بود. بعداز آن، درپی عدم اعتنا حکومت پهلوی به اعتراض علما نسبت بهاین لایحه، چندین نفر از علمای طهران، تصمیم گرفتند درین مسجد تحصن نمایند و عموم را نیز بهاین تحصن و تجمع اعتراضی دعوت کردند
(۱۳۰۹ق-۱۴۰۵ق) از مراجع پیروی شیعه در قرن چهاردهم قمری. او از شاگردان آخوند خراسانی، سید محمدکاظم طباطبایی یزدی، میرزای نائینی و آقا ضیاء عراقی، و از نادر مراجعی بود که در زمانه مرجعیت خویش در منطقههای علمیه دارای شهرت عدم وجود و پیش از مرجعیت بومی طهران گردیده بود. مرجعیت وی بعداز درگذشت آیت الله بروجردی استارت تشریفات مشهد شد.
خوانساری به پارسایی و بی آلایشزیستی دارای اسم و رسم بود. سیره سیاسی او، دارنده فراز و نشیبی بود که بهتدریج از مخالفت آشکار با سیاستهای رژیم فرمان روا و اعلام مصرح موضع ها خویش، به نوعی احتیاط و میانروی سوق یافت.
نسب و به دنیاآمدن
نوشته ی علمیٔ اساسی: فامیل خوانساری
نسب خوانساری با سی واسطه به امام کاظم(ع) می رسد.[۱] پدرش میرزایوسف و جدش میرزابابا، دانا آئین بودند.[۲] سید احمد در محرم ۱۳۰۹ در خوانسار دیده به جهان گشود.[۳] در سه سالگی پدرش را از دست اعطا کرد و برادرش سید محمدحسن -که او نیز دانا آیین بود- سرپرستی اورا بر ذمه گرفت.
تحصیلات
خوانساری مقدمات علم ها آیین و دروس میانی را در خوانسار، نزد برادرش و سید علی اکبر بیدهندی (همسر خواهرش) فرا گرفت. در ۱۳۲۵ برای ادامه علم آموزی به اصفهان[۴] و آن گاه به نجف،[۵] دزفول،[۶] فرمان روا آباد (اراک)[۷] و قم[۸] رفت و در دروس بیرون فقه و اصول و همینطور دانش رجال، حکمت و دیگر دروس حوزوی بزرگان آن بعدازظهر، کمپانی کرد؛ مثلا:
محمد درستگو معلم اصفهانی
عبدالکریم گزی
محمدعلی تویسرکانی
آخوند خراسانی
سید محمدکاظم طباطبایی یزدی
فتح الله شریعت اصفهانی
محمدحسین نائینی
آقا ضیاء عراقی
ابوتراب خوانساری
محمدرضا مسجد شاهی
محمدرضا معزی دزفولی
عبدالکریم حائری یزدی
علی اکبر حکمی یزدی
میرزا محمدحسن ریاضی
بنابر نقل سید موسی شبیری زنجانی، خوانساری از شایسته ترین شاگردان آقا ضیاء بود[۹] خوانساری در عصر مرجعیت آیت الله حاج آقا حسین بروجردی از معتمدان وی و نیز از مدرسان طراز نخستین حوزه علمیه قم شمرده می شد.[۱۰] او تا ۱۳۷۰ق در قم به درس دادن صحبت، فلسفه، فقه و اصول پرداخت.
حضور در طهران
در سال ۱۳۶۹ هجری قمری که سید یحیی سجادی امام جماعت مسجد سید عزیزالله بنا شده در بازار طهران درگذشت،[۱۱] تجار و بازاریان از آیت الله بروجردی خواستند که فرد باکفایتی را تحت عنوان امام جماعت مسجد معرفی نماید. براین اساس در ۱۳۷۰ق خوانساری به سفارش بروجردی و به پافشاری فراوان عموم به طهران رفت.[۱۲] وی از این سال تا نقطه پايان قدمت درین مسجد به اقامه نماز، درس دادن فقه و اداره کارها فقاهتی پرداخت.[۱۳]
وی در مقطع اقامت در طهران، این مسجد را به محلی برای اقدامات سیاسی و اجتماعی تبدیل نمود. اولی مبادرت اساسی سیاسی وی، صدور اعلامیه مشترکی یاروهمدم با سید محمد بهبهانی علیه لایحه انجمنهای ایالتی ولایتی بود. بعداز آن، درپی عدم اعتنا حکومت پهلوی به اعتراض علما نسبت بهاین لایحه، چندین نفر از علمای طهران، تصمیم گرفتند درین مسجد تحصن نمایند و عموم را نیز بهاین تحصن و تجمع اعتراضی دعوت کردند
تشریفات عقد و نامزدی در مشهد؛ از انتخاب مکان تا طراحی و پذیرایی