دانش امام
دانش امام یکی خصوصیتهای اساسی امام در اعتقاد و باور شیعه ها میباشد. شیعهها معتقدند که امام فقیهترین شخص میباشد و به جز دانش به احکام آیین و تعبیر قرآن، به کارها غیبی نیز دوراندیشی دارااست. یکیاز دست اندرکاران تبیینکننده عصمت و طهارت امام نیز دانش وی به حقایق کارها دانسته گردیدهاست. امام قادر است از شیوه های غیر معمولی مثل مشاهده ملکوت، الهام، گفتگوی ملائکه و مراجعه به جفر و جامعه به حقایق فقهی و غیر شرعی دسترسی داشته باشد. در کتابهای دیرین حدیثی مثل بصائر الدرجات و کافی و در جامعه ها حدیثی متأخر مثل بحار الانوار روایات فراوانی درباره دانش امام، گستره آن، چگونگی آن و نیز طرق دسترسی امام به دانش توده شدهاست. با این حالا اثر ها غیر وابسته درباره دانش امام در زمانهای بسیار متأخر نگاشته تشریفات مشهد گردیده است.
احادیث بیان شده درباره دانش امام مضمون یکدستی ندارند و موضوعساز اختلاف فی مابین متکلمان شیعه و تقسیم وی به مفوضه و مقصره گردیدهاند. گروهی از عالمان شیعه دانش امام را نامحدود، بالفعل و حضوری می دانند؛ اما گروهی دیگر مثل موءثر و مرتضی دانش امام را محصور، ارادی و منوط دانستهاند. ارتقاءپذیری دانش امامان و احادیثِ ناظر به بیاطلاعی وی از بعضی کارها مؤید عقیده دوم دانسته گردیده است. بعضی دانایی امام از غیب را لازمه امامت و بعضی دیگر تفضلی از سوی آفریدگار می دانند که بالاتر وظایف امامت به امام عطا شدهاست.
درباره دانش امام به مجال قیامت و دانش منایا و بلایا و نیز دوراندیشی وی از علم ها و فوتوفن رایج فی مابین عموم و درایت از زبانهای دیگر نیز حادثه نظری گزارش نشده میباشد. نشر کتابهایی مثل شهید جاوید، مدرسه در فرآیند تکامل و عقیده علمای ابرار گفت و گوهایی را در فضای علمی شیعه ها دامن زده میباشد.
رده و عنایت مشاجره
دعوا از دانش امام یک کدام از مباحث بنیادین تشیع میباشد[۱] چون در باورهای شیعه دانش امام یکی خصوصیتهای اساسی امام دانسته شدهاست[۲] که در تحقق بقیه وضعیت امامت مثل افضلیت هم تأثیر دارااست.[۳] ابتدا گفت و گو درباره دانش امام نزاعی فکری فی مابین مدرسه تشیع و مدعیان امامت بود[۴] و اعتقادوباور بدین خصوصیت سبب ساز تمایز عقیده امامت در شیعه (اعم از مفوضه و مقصره) با بقیه فرقههای اسلامی گردیده است.[۵] ابعاد این گفت و گو خویش تبدیل به گفتمانی داخلمذهبی شد و موردساز پیدایش آراء و تمایلهای سیرتکاملگونی شوید.[۶] افزون بر آن شیعهها امامان را دارنده مراتبی از دانش غیب نیز می دانند.[۷] و اکثری از وی معتقدند امامان از احوالات عموم با خبرند و در هنگام توسل عموم به وی آنها عموم را می بینند و صدای آن ها را میشنوند.[یادداشت ۱]
دانش امام
دانش امام یکی خصوصیتهای اساسی امام در اعتقاد و باور شیعه ها میباشد. شیعهها معتقدند که امام فقیهترین شخص میباشد و به جز دانش به احکام آیین و تعبیر قرآن، به کارها غیبی نیز دوراندیشی دارااست. یکیاز دست اندرکاران تبیینکننده عصمت و طهارت امام نیز دانش وی به حقایق کارها دانسته گردیدهاست. امام قادر است از شیوه های غیر معمولی مثل مشاهده ملکوت، الهام، گفتگوی ملائکه و مراجعه به جفر و جامعه به حقایق فقهی و غیر شرعی دسترسی داشته باشد. در کتابهای دیرین حدیثی مثل بصائر الدرجات و کافی و در جامعه ها حدیثی متأخر مثل بحار الانوار روایات فراوانی درباره دانش امام، گستره آن، چگونگی آن و نیز طرق دسترسی امام به دانش توده شدهاست. با این حالا اثر ها غیر وابسته درباره دانش امام در زمانهای بسیار متأخر نگاشته تشریفات مشهد گردیده است.
احادیث بیان شده درباره دانش امام مضمون یکدستی ندارند و موضوعساز اختلاف فی مابین متکلمان شیعه و تقسیم وی به مفوضه و مقصره گردیدهاند. گروهی از عالمان شیعه دانش امام را نامحدود، بالفعل و حضوری می دانند؛ اما گروهی دیگر مثل موءثر و مرتضی دانش امام را محصور، ارادی و منوط دانستهاند. ارتقاءپذیری دانش امامان و احادیثِ ناظر به بیاطلاعی وی از بعضی کارها مؤید عقیده دوم دانسته گردیده است. بعضی دانایی امام از غیب را لازمه امامت و بعضی دیگر تفضلی از سوی آفریدگار می دانند که بالاتر وظایف امامت به امام عطا شدهاست.
درباره دانش امام به مجال قیامت و دانش منایا و بلایا و نیز دوراندیشی وی از علم ها و فوتوفن رایج فی مابین عموم و درایت از زبانهای دیگر نیز حادثه نظری گزارش نشده میباشد. نشر کتابهایی مثل شهید جاوید، مدرسه در فرآیند تکامل و عقیده علمای ابرار گفت و گوهایی را در فضای علمی شیعه ها دامن زده میباشد.
رده و عنایت مشاجره
دعوا از دانش امام یک کدام از مباحث بنیادین تشیع میباشد[۱] چون در باورهای شیعه دانش امام یکی خصوصیتهای اساسی امام دانسته شدهاست[۲] که در تحقق بقیه وضعیت امامت مثل افضلیت هم تأثیر دارااست.[۳] ابتدا گفت و گو درباره دانش امام نزاعی فکری فی مابین مدرسه تشیع و مدعیان امامت بود[۴] و اعتقادوباور بدین خصوصیت سبب ساز تمایز عقیده امامت در شیعه (اعم از مفوضه و مقصره) با بقیه فرقههای اسلامی گردیده است.[۵] ابعاد این گفت و گو خویش تبدیل به گفتمانی داخلمذهبی شد و موردساز پیدایش آراء و تمایلهای سیرتکاملگونی شوید.[۶] افزون بر آن شیعهها امامان را دارنده مراتبی از دانش غیب نیز می دانند.[۷] و اکثری از وی معتقدند امامان از احوالات عموم با خبرند و در هنگام توسل عموم به وی آنها عموم را می بینند و صدای آن ها را میشنوند.[یادداشت ۱]
چگونه یک مراسم منظم و بدون دغدغه برگزار کنیم؟