???? ???? ???????

نمرود

نَمرود بن کَنعان پاد شاه بابِل در عصر حضرت ابراهیم(ع) میباشد. در قرآن به اسم نمرود تصریح نشده، البته در سوره بقره و انبیاء از او خاطر گردیده است. وی بت‌پرست بود و در قلمرو او دین بت‌پرستی ترویج داشت. از‌آنجا که کاهنان پیش‌گویی کرده بودند فرزندی به اسم ابراهیم به عالم خواهد آمد که با بت‌پرستی نبرد و فرمانروایی نمرود را از فی مابین خواهد پیروزی، نمرود از واهمه میلاد ابراهیم فرمان کشتن هر فرزند پسری که متولد می شد را صادر کرد، البته ابراهیم به طور مخفیانه چشم به جهان تشریفات مشهد گشود.

نمرود به باعث توهین ابراهیم(ع) به بت‌های عموم و شکستن آن ها اورا محاکمه و با او مناظره کرد. بعداز آنکه در مناظره با او باخت خورد او‌را به حریق انداخت؛ البته بعداز آنکه از سلامت‌بودن ابراهیم(ع) باخبر شد اورا آزاد کرد و برای پروردگار قربانی کرد، ولی حاضر نشد به وی ایمان بیاورد.

بنابر بعضا منابع، پاد شاه بابل برای یافت کردن خدا و نزاع با او، توسط عقاب‌ها به اسمان رفت و نا آرزو فرود آمد. به امر وی برجی ساخته شد که طول آن به عرش میرسید. این سازه به ساختمان بلند بابل دارای اسم و رسم میباشد. نمرود در غایت با پشه‌ای که به امر پروردگار وارد سرش گردیده بود و مغز اورا میخورد، به نابودی رسید.

معاش‌طومار
نمرود بن کنعان بن کوش بن سام بن نوح، سلطان بابِل در روزگار حضرت ابراهیم(ع) بوده میباشد. بعضا نمرود را نوه حام فرزند دیگر نوح دانسته‌اند. نمرود پسر عموی آزر، عموی ابراهیم، بود.[۱] ایرانیان به نمرود کنیه فریدون دادند.[۲] در برخی منابع از او با کنیه فرعون ابراهیم خاطر گردیده‌است.[۳] اسم نمرود در کنار بُخْتُ النَّصر تحت عنوان فقط پادشاهان مشرک که در سراسر زمین فرمانروایی کرده‌اند آمده میباشد.[۴]

درباره بازه پادشاهی نمرود گزارش‌های متفاوتی نام برده میباشد که بیشترین آن ۴۰۰ سال[۵] و بعد از آن ۲۷۰، ۷۰[۶] و ۶۹ سال نام برده میباشد.[۷]

قتل نوزادان پسر
یکی اقداماتی که در عصر پادشاهی نمرود وقوع افتاد کشتن نوزادان بود. بعداز آنکه منجمان و کاهنان بر پایه ی محاسبات خویش پیشگویی کردند در هنگامی خاص پسری به اسم ابراهیم در امرِل متولد گردد که با بت‌پرستی نبرد می‌نماید و فرمانروایی نمرود را سرنگون خواهد کرد،[۸] نمرود دستورداد آحاد زنان حامله را توده نمایند و در صورتیکه که نوزاد آن ها پسر بود آنها‌را بکشند.[۹] بر پایه ی بعضی گزارش‌ها نمرود در زمان چهل سال هفت هزار طفل را از هراس اینکه شاید یکی‌از آن ها ابراهیم باشد کشت.[۱۰]

حضرت ابراهیم به شکلی مخفیانه دیده به جهان گشود. وقتی که مامان ابراهیم، درد وضع حمل گرفت مخفیانه از شهر بیرون شد و در باطن غاری وضع حمل کرد و پس از پوشاندن درب غار به شهر برگشت. وی هر روز برای بازرسی به فرزند خویش مخفیانه به غار می رفت.[۱۱]

در گزارش‌های دیگر درباره به دنیاآمدن ابراهیم آمده میباشد: نمرود برای در دست گرفتن زاد و ولد به یاور خویش تمامی مردان را از شهر بیرون کرد و زنان را ذیل حیث گرفت. روزی نمرود به وزیر آیتم متکی بودن خویش آزر کاری را سپرد که بایستی به درون شهر می‌آمد و به وی یادآور شد در حین حضورش در شهر به زن خویش مجاورت نشود. ولی آزر بعد از ورود به شهر به زن خویش مجاورت شد و بعداز آن زن خویش را به غاری به دور از شهر پیروزی و خوراک و اسباب و اثاث مایحتاج اورا آماده کرد. بعداز آنکه نمرود مطمئن شد کاهنان در محاسبات خویش غلط کردند و به یار و همدم مردان به راءس پادشاهی خویش برگشت، ابراهیم در غار دیده به جهان گشود.[۱۲] ولی این گزارش بر مبنای این میباشد که آزر،‌ بابا حضرت ابراهیم بوده میباشد.

نمرود

نَمرود بن کَنعان پاد شاه بابِل در عصر حضرت ابراهیم(ع) میباشد. در قرآن به اسم نمرود تصریح نشده، البته در سوره بقره و انبیاء از او خاطر گردیده است. وی بت‌پرست بود و در قلمرو او دین بت‌پرستی ترویج داشت. از‌آنجا که کاهنان پیش‌گویی کرده بودند فرزندی به اسم ابراهیم به عالم خواهد آمد که با بت‌پرستی نبرد و فرمانروایی نمرود را از فی مابین خواهد پیروزی، نمرود از واهمه میلاد ابراهیم فرمان کشتن هر فرزند پسری که متولد می شد را صادر کرد، البته ابراهیم به طور مخفیانه چشم به جهان تشریفات مشهد گشود.

نمرود به باعث توهین ابراهیم(ع) به بت‌های عموم و شکستن آن ها اورا محاکمه و با او مناظره کرد. بعداز آنکه در مناظره با او باخت خورد او‌را به حریق انداخت؛ البته بعداز آنکه از سلامت‌بودن ابراهیم(ع) باخبر شد اورا آزاد کرد و برای پروردگار قربانی کرد، ولی حاضر نشد به وی ایمان بیاورد.

بنابر بعضا منابع، پاد شاه بابل برای یافت کردن خدا و نزاع با او، توسط عقاب‌ها به اسمان رفت و نا آرزو فرود آمد. به امر وی برجی ساخته شد که طول آن به عرش میرسید. این سازه به ساختمان بلند بابل دارای اسم و رسم میباشد. نمرود در غایت با پشه‌ای که به امر پروردگار وارد سرش گردیده بود و مغز اورا میخورد، به نابودی رسید.

معاش‌طومار
نمرود بن کنعان بن کوش بن سام بن نوح، سلطان بابِل در روزگار حضرت ابراهیم(ع) بوده میباشد. بعضا نمرود را نوه حام فرزند دیگر نوح دانسته‌اند. نمرود پسر عموی آزر، عموی ابراهیم، بود.[۱] ایرانیان به نمرود کنیه فریدون دادند.[۲] در برخی منابع از او با کنیه فرعون ابراهیم خاطر گردیده‌است.[۳] اسم نمرود در کنار بُخْتُ النَّصر تحت عنوان فقط پادشاهان مشرک که در سراسر زمین فرمانروایی کرده‌اند آمده میباشد.[۴]

درباره بازه پادشاهی نمرود گزارش‌های متفاوتی نام برده میباشد که بیشترین آن ۴۰۰ سال[۵] و بعد از آن ۲۷۰، ۷۰[۶] و ۶۹ سال نام برده میباشد.[۷]

قتل نوزادان پسر
یکی اقداماتی که در عصر پادشاهی نمرود وقوع افتاد کشتن نوزادان بود. بعداز آنکه منجمان و کاهنان بر پایه ی محاسبات خویش پیشگویی کردند در هنگامی خاص پسری به اسم ابراهیم در امرِل متولد گردد که با بت‌پرستی نبرد می‌نماید و فرمانروایی نمرود را سرنگون خواهد کرد،[۸] نمرود دستورداد آحاد زنان حامله را توده نمایند و در صورتیکه که نوزاد آن ها پسر بود آنها‌را بکشند.[۹] بر پایه ی بعضی گزارش‌ها نمرود در زمان چهل سال هفت هزار طفل را از هراس اینکه شاید یکی‌از آن ها ابراهیم باشد کشت.[۱۰]

حضرت ابراهیم به شکلی مخفیانه دیده به جهان گشود. وقتی که مامان ابراهیم، درد وضع حمل گرفت مخفیانه از شهر بیرون شد و در باطن غاری وضع حمل کرد و پس از پوشاندن درب غار به شهر برگشت. وی هر روز برای بازرسی به فرزند خویش مخفیانه به غار می رفت.[۱۱]

در گزارش‌های دیگر درباره به دنیاآمدن ابراهیم آمده میباشد: نمرود برای در دست گرفتن زاد و ولد به یاور خویش تمامی مردان را از شهر بیرون کرد و زنان را ذیل حیث گرفت. روزی نمرود به وزیر آیتم متکی بودن خویش آزر کاری را سپرد که بایستی به درون شهر می‌آمد و به وی یادآور شد در حین حضورش در شهر به زن خویش مجاورت نشود. ولی آزر بعد از ورود به شهر به زن خویش مجاورت شد و بعداز آن زن خویش را به غاری به دور از شهر پیروزی و خوراک و اسباب و اثاث مایحتاج اورا آماده کرد. بعداز آنکه نمرود مطمئن شد کاهنان در محاسبات خویش غلط کردند و به یار و همدم مردان به راءس پادشاهی خویش برگشت، ابراهیم در غار دیده به جهان گشود.[۱۲] ولی این گزارش بر مبنای این میباشد که آزر،‌ بابا حضرت ابراهیم بوده میباشد.